2011 was het laatste jaar dat een Belg aan de Indy 500 deelnam. In 1999 was het aan Wim Eyckmans om de Belgische eer op de ‘Brickyard’ te verdedigen. 26 jaar na zijn deelname blikt hij op zijn deelname aan ‘The Greatest Spectacle in Racing’ terug.
Hoe ben je in 1999 bij de Indy 500 terechtgekomen?
“Het is eigenlijk een lang verhaal. Ik had daarvoor Formule 3000 gereden en ik moest een keuze maken. Doorgroeien naar de F1 bleek lastig. Daarom besloten we naar Amerika te gaan en daar een IndyCar-test op een oval te doen. Ik had dan contact met verschillende teams gezocht. Het jaar ervoor had ik de tijd genomen om rustig rond te kijken op Indy. Zo kwam ik in contact met Eddie Cheever, de winnaar van 1998. Via een Belgische sponsor in Amerika kreeg ik ook financiële steun. Dat leidde uiteindelijk tot een akkoord om voor Cheever te rijden.”
Hoe verliepen jouw eerste meters op de ‘Brickyard’?
“Ik had daar eigenlijk wat geluk. Cheever stapte in 1999 naar Infiniti-motoren over, waardoor er veel getest moest worden. Ik kreeg zijn pakket van het jaar ervoor, maar kon wel volop meedoen aan de tests met die nieuwe motor. Daardoor kreeg ik veel rijtijd. Bovendien had ik Cheever als coach en zat ik bij een topteam op Indy. Dat was een enorm voordeel.”
Hoe intens is die kwalificatie?
“De kwalificatie is het moeilijkste deel van Indy. Je hebt vier rondes en de gemiddelde tijd bepaalt je kwalificatietijd. Alles wordt afgestemd om die vier rondes zo snel mogelijk te rijden. Je rijdt met minimaal gewicht, weinig benzine, nieuwe banden en de aerodynamica staat op de limiet. Het vergt enorm veel concentratie.”
De Indy 500 is een feestdag voor de Amerikanen. Hoe heb jij dat als Europeaan ervaren ?
“Het is echt overweldigend. Als je deelneemt, ben je volledig onderdeel van het evenement. De hele maand bouw je er naartoe, van kwalificatie tot je laatste warm-up op donderdag. Tussen donderdag en zondag is er een parade en op zaterdag krijg je je ring. Het echte feest begint zondagmorgen. Je moet vroeg op het circuit zijn om het verkeer voor te zijn. Daarna worden de auto’s op de grid gezet, een pastoor geeft een preek en iedereen krijgt gelukwensen. Vervolgens volgen drie opwarmingsrondes, en dan barst de race los.”
Waarom is het bij die ene deelname gebleven?
“Het plan was om door te gaan, maar door bepaalde omstandigheden liep het voor mij anders. Nieuwe sponsors in het team gaven de voorkeur aan Amerikaanse rijders, waardoor het voor mij moeilijk werd.
Je zoon, Ean Eyckmans, rijdt momenteel in het Spaanse F4-kampioenschap. Is het de bedoeling dat hij ooit ook de Indy 500 gaat rijden?
“We zullen zien waar Ean op termijn terechtkomt. Dit jaar gaan we sowieso naar Indy om oude vrienden op te zoeken en Ean de sfeer te laten proeven. Hij is erg enthousiast om erheen te gaan. De timing van de kalender komt dit jaar goed uit, dus we gaan het doen. Het kan hem zeker helpen, zowel om het zelf te ervaren als om hem te motiveren voor de toekomst.”
Foto: Wim Eyckmans